Terala, jak wszyscy Elyasianie, jest bardzo szczupła. Ponieważ Elyasianie mają cienkie i lekkie kości (jak ptaki), nie widać ich rozbudowanej muskulatury „na pierwszy rzut oka”. Zewnętrznie, obok szczupłej sylwetki i jasnych, w zasadzie białych włosów, wyróżnikiem Elyasian są ich kończyny - długie i szczupłe, zakończone pięcioma bardzo długimi i cienkimi palcami o czterech, a nie trzech jak u ludzi, zgięciach (także na kciuku).

Ze względu na rasę Terala w warunkach innych niż rodzinne (lub specjalnie dostosowanej kwatery) musi poruszać się albo na specjalnym wózku antygrawitacynjym, albo w egzopancerzu z własnym systemem środowiskowym. Elyasianie nie są w stanie przeżyć w normalnych dla ludzi warunkach (ciśnienie powietrza i grawitacja), jako że pochodzą z planety o bardzo małej grawitacji (około jednej setnej ziemskiej) i żyją na dużych wysokościach.

Terala Ralerorl urodziła się, według ziemskiego kalendarza, w roku 2349, jako czwarte dziecko swoich rodziców. Wychowywana w tak licznej rodzinie szybko nauczyła się, że to czego ona chce, wcale nie musi być najważniejsze. Był to, i zresztą nadal jest, jeden z ważniejszych elementów wychowania wśród Elyasian. Gdy miała dwa lata miało miejsce najważniejsze jak dotąd wydarzenie w jej życiu - nauczyła się latać, a raczej szybować, wśród chmur swojej rodzinnej planety. Od tej pory, jak wszystkie elyasiańskie dzieci uważana była za wystarczająco dorosłą, aby radzić sobie samemu - także samemu zdobywać pożywienie.

Terala Ralerorl urodziła się, według ziemskiego kalendarza, w roku 2349, jako czwarte dziecko swoich rodziców. Wychowywana w tak licznej rodzinie szybko nauczyła się, że to czego ona chce, wcale nie musi być najważniejsze. Był to, i zresztą nadal jest, jeden z ważniejszych elementów wychowania wśród Elyasian. Gdy miała dwa lata miało miejsce najważniejsze jak dotąd wydarzenie w jej życiu - nauczyła się latać, a raczej szybować, wśród chmur swojej rodzinnej planety. Od tej pory, jak wszystkie elyasiańskie dzieci uważana była za wystarczająco dorosłą, aby radzić sobie samemu - także samemu zdobywać pożywienie.

Mimo tej samodzielności, Terala nigdy nie zerwała więzów łączących jej z rodziną i przez kolejne 18 lat, aż do opuszczenia przez nią rodzinnej planety, była ze swoimi rodzicami i rodzeństwem bardzo blisko.

Naukę rozpoczęła, gdy miała 6 lat w szkole ogólnej, czy jak ją nazywają na Ziemi - podstawowej. Różnica polega na tym, że szkoła ogólna daje nie tylko wiedzę, ale także przystosowuje do życia w raczej niebezpiecznym, dzikim środowisku Elyasii - w rejonach oddalonych od wielkich miast. I trwa znacznie dłużej niż ludzka szkoła podstawowa - aż do chwili, gdy uczeń wybierze sobie kierunek studiów (szkołę kierunkową), lub osiągnie 25 rok życia - gdyż nie każdy Elyasianin chce studiować. Same studia trwają aż do chwili, gdy student rezygnuje z pracy badawczej - Elyasianie uważają, że każda istota uczy się przez całe życie.

Ralerorl swój dalszy kierunek nauki - historię starożytną - wybrała gdy miała 14 lat. Studiowała pod kierunkiem wybitnego badacza Elyasiańskiej przeszłości, Rirenem Yuturem, nie tylko suchą, podręcznikową wiedzę, ale prowadziła także badania archeologiczne, łącznie z wykopaliskami prowadzonymi na poziomie od 0,2 w górę czyli w rejonach planety, gdzie grawitacja rośnie powyżej 0,2 g - co jest trudne do zniesienia dla przyzwyczajonych do niemal zerowej grawitacji Elyasian. W wieku 17 lat po raz pierwszy zeszła na poziom na którym musiała nosić egzoszkielet i od tamtej pory stał się on dla niej po prostu kolejną częścią garderoby.

W 20 urodziny Terala miała swój pierwszy, i jak na razie jedyny, wypadek - zwiódł egzoszkielet gdy była na poziomie 0,7. Reszcie zespołu badawczego udało się ją uratować, jednak lekarze musieli wszczepić jej sztuczne płuca - zmiażdżone przez ciśnienie panujące w dole planety. Ten wypadek sprawił, że Terala do tej pory boi się kolejnej awarii i nie lubi opuszczać rejonów, gdzie warunki wokół niej są ściśle kontrolowane.

W tym samym roku na planetę zawitał okręt Floty Gwiezdnej i jej kapitan - Iresh Koyio, także zapalony historyk i archeolog, zawitał do szkoły Terali. Ponieważ Riren był nieobecny, to o poprowadzenie wykładu o historii ósmego okresu poproszono Teralę - wówczas jeszcze rekonwalescentkę. Ralerorl zgodziła się i to zapoczątkowało kolejny, trzeci już okres w jej życiu.

Iresh był pod wielkim wrażeniem referatu młodej (z wyglądu - wg. standardów Elyasian Terala była starą panną) studentki. Po wykładzie spotkał się z nią i zaproponował jej poprowadzenie wykładu o historii Elyasian w Akademii Floty. Terala, pod namową pozostałych studentów, zgodziła się i parę tygodni później, gdy Iresh ponownie zawitał na Elyasię opuściła rodzinną planetę.

Wykład Ralerorl w Akademii przyjęto entuzjastycznie - naświetlał on historię rasy, o której mimo dość długich kontaktów niewiele wiedziano w Federacji. Zaproponowano jej kolejne wykłady na uniwersytetach Ziemi, a dwa lata później, gdy Terala obchodziła 22 urodziny (na stanowisku wykopaliskowym w dżungli Peru) dowództwo Akademii zaproponowało jej wstąpienie do Floty Gwiezdnej w roli oficera naukowego - archeologa.

Będąca pod wrażeniem możliwości Floty Gwiezdnej i tego, czego mogłaby się nauczyć pracując na wykopaliskach w całej Federacji Terala bez zastanowienia zgodziła się. Pół roku później z patentem chorążego opuściła Ziemię na pokładzie USS Yukatan lecąc na Vulcan, gdzie niedawno odkryto interesujące ruiny zakopane głęboko pod pyłem wulkanicznym.

Przez pięć kolejnych lat Terala pracowała jako oficer Floty na wykopaliskach na terenie całej Federacji, jednak nigdy nie zapomniała o swojej rodzinie i co najmniej raz w roku, bez względu na wszystko, leciała na Elyasię.

W roku 2378, gdy kończyła 29 lat, Flota Gwiezdna awansowała ją na komandora i powierzyła dowodzenie wyprawą archeologiczną na leżący w romulańskiej strefie neutralnej posterunek Iconii - wiele lat wcześniej zniszczony przez USS Enterprise. Wykopaliska trwały rok i po powrocie Terala została wezwana na Ziemię, do dowództwa Floty. Zaproponowano jej awans na kapitana i objęcie dowodzenia okrętem badawczym Floty. Terala początkowo nie chciała się zgodzić, bojąc się, że oderwie ją to od ukochanej pracy, ale jej dawny mentor, Riren Yutur nakłonił ją, żeby się zgodziła. Argumentował, że dowodzenie własnym okrętem pozwoli jej na prowadzenie prac badawczych, nie tylko archeologicznych, bez oglądania się na to, gdzie ją Flota Gwiezdna rzuci.

Przyznała mentorowi rację i zgodziła się, a po trwającym rok kursie dowódczym objęła dowództwo nowego okrętu klasy Intrepid - USS Inari. Terala miała duże doświadczenie w dowodzeniu ludźmi, jednak praktycznie zerowe jeżeli chodzi o dowodzenie okrętem, więc Flota Gwiezdna miała duże problemy w doborze jej załogi, szczególnie pierwszego oficera, na którym Elyasianka musiałaby polegać - przynajmniej przez pierwszy okres służby. Ostatecznie zdecydowano, że USS Inari obsadzony zostanie załogą prosto z akademii i przez pewien czas pełnić będzie rolę okrętu szkolno/badawczego.

20 kwietnia 2379 roku Terala wprowadziła swoje kody dowodzenia do komputera Inari, oficjalnie obejmując dowództwo nad okrętem.

2363 - rozpoczęcie nauki w szkole kierunkowej - historia/archeologia

2364 - pierwsze zejście na poziom 0,2

2366 - objęcie prowadzenia nad małą (4 osobowa) grupą badawczą

2369 - wykład w Akademii Floty Gwiezdnej jako specjalny gość

2371 - rozpoczęcie studiów na Akademii Floty Gwiezdnej

2372 - awans na chorążego i udział w ekspedycji archeologicznej na Vulcan

2373 - awans na podporucznika

2373 - prowadzenie wykładów na Uniwersytecie Cambridge

2374 - awans na porucznika i odlot na Firren jako kierowniczka grupy archeologicznej

2375 - dowodzenie badaniami archeologicznymi na Ziemii, Japonia

2376 - awans na komandora-porucznika i mianowanie rektorem katedry archeologii w Akademii Floty Gwiezdnej

2378 - awans na komandora i mianowanie szefem wyprawy badawczej na placówkę Iconii w Romulańskiej Strefie Neutralnej

2379 - awans na kapitana i objęcie dowództwa na USS Inari