Baza okrętów - Steamrunner
[Dane techniczne][Historia klasy][Rozkład pokładów][Grafika]
Założenia projektu Steamrunner
Klasa Steamrunner powstała bardziej z potrzeby chwili, niż z rzeczywistych, długofalowych potrzeb Floty Gwiezdnej. Gdy rozpoczęto projekt, który doprowadził do powstania Steamrunnerów okręty, które miał zastąpić – czyli klasa Miranda miały już ponad pięćdziesiąt lat i zbliżały się do końca założonego, siedemdziesięciopięcioletniego, resursu. Flota Gwiezdna złożyła więc zapotrzebowanie na lekki okręt wielozadaniowy, u którego nacisk zostanie położony, jak w klasie Miranda, na zdolności bojowe. Okręty te miały początkowo uzupełnić, a potem zastąpić klasę Miranda.
Podstawowe założenia projektu, określone w dyrektywach 902.3 i 914.5 brzmiały:
- Stworzyć mobilną platformę o określonym w specyfikacjach zasięgu zdolną wykonywać misje badawcze, dyplomatyczne i obronne.
- Zastąpić klasy Miranda, Soyuz i Merced jako podstawowych elementów floty obronnej Federacji średniego zasięgu.
- Zapewnić zdolności autonomicznego działania w głębokiej przestrzeni i terenach granicznych.
- Zapewnić możliwości działania jako jednostka eskortowa i wsparcia w wypadku wojny.
Aby sprostać tym założeniom, Komisja Konstrukcji i Oceny Pojazdów Kosmicznych przedłożyła Biuru Zaawansowanych Konstrukcji następujące propozycje odnośnie osiągów i osprzętu nowej klasy:
- Stała prędkość ekonomiczna warp 6,6 i prędkość maksymalna warp 9.
- Trójfazowy, kontrolowany przez matrycę dilitową reaktor materia/antymateria. Maksymalna, ekonomiczna moc pola warp równa 593 Cochranów z możliwością chwilowego zwiększenia mocy do 2.110% mocy nominalnej.
- Cewki napędu warp o wydajności 71% lub wyższej na prędkościach od warp 5 w górę. Minimalna wydajność 65% przy prędkości warp 6,6. Minimalna żywotność cewek to 800.000 cochrano-godzin przed koniecznością oczyszczenia neutronowego. Dodatkowe elementy napędu miały mieć żywotność minimum 1.500.000 cochrano-godzin.
- Geometria pola warp miała umożliwiać odchylenia w osi Z do 30% dla zapewnienia maksymalnej chwilowej wydajności. Stosunek oddalenia cewek do linii centralnej pola miało wynosić 1,31:1 dla maksymalnej wydajności.
- Napęd podświetlny (impulsowy) miał zapewniać prędkość maksymalną do 0,75 c i składać się z co najmniej 2 reaktorów fuzyjnych wg standardu YPS 7005. Wydajność cewek napędowych ma wynosić co najmniej 99 milicochranów przy temperaturze 10.200.000 Kelvinów. Wszystkie części napędu muszą być replikowalne przez systemy okrętu.
Misje:
- Zdolność do operowania niezależnie od baz gwiezdnych. Niezależne od wsparcia baz i/lub innych jednostek zdolności badawcze i eksploracyjne przez co najmniej osiem (8) standardowych miesięcy przy średniej prędkości podróżnej warp 6,6. Zdolność do ograniczonego wykonywania misji w głębokim kosmosie włączając w to misje: badawcze, kartograficzne, dyplomatyczne, pierwszego kontaktu i bojowe.
- Sensory zdolne pracować w całym zakresie spektrum EM, optyczne, podprzestrzenne, grawimetryczne, cząsteczkowe oraz kwarkowe. Szeroko-pasmowa zdolność analizy istot żywych oraz zdolności badawcze istot żywych zgodne z odpowiednimi wytycznymi Floty Gwiezdnej. Zdolność adaptacji i modyfikacji sensorów zgodnie z potrzebami. Zdolność do wykorzystania tak pokładowej jak i montowanej na sondach aparatury badawczej.
- Pomieszczenia umożliwiające skuteczne wykorzystanie badawcze danych zbieranych tak przez sondy jak i dodatkowe pojazdy (promy).
Załoga / Systemy podtrzymywania życia:
- Systemy podtrzymywania życia muszą odpowiadać założeniom dyrektywy regulacyjnej 102.19 dla kompatybilności ze środowiskiem klasy M. Wszystkie systemy podtrzymywania życia muszą posiadać potrójne zabezpieczenia.
- Zdolność do obsługi minimum 1.000 istot niezależnie od załogi bez spadu wydajności systemów środowiskowych.
- 95% kwater musi odpowiadać warunkom klasy M, 4% musi mieć dostosowania do zapewnienia warunków klasy H, K lub L. Dodatkowe 1% kwater musi mieć możliwość zapewnienia warunków klasy N lub N(2).
- Wszystkie części okrętu odwiedzane przez załogę muszą spełniać warunki protokołu bezpieczeństwa 347.3 dla promieniowania EM oraz innych szkodliwych EMisji. Dyferencjał pola podprzestrzennego musi mieścić się w granicach 0,02 milicochranów.
Systemy taktyczne:
- Pola osłonne muszą być zdolne do rozproszenia 1.807,24 kJ energii podprzestrzennej na sekundę.
- Systemy ofensywne muszą składać się z pełnej baterii banków fazerowych zasilających akceleratory fazerowe. Każdy bank musi mieć moc minimum 1,72 MW energii podprzestrzennej. Minimum jedna wyrzutnia torped.
Czas użytkowania:
Przewiduje się co najmniej stuletni czas użytkowania klasy Steamrunner. Minimalna żywotność głównej konstrukcji kadłuba nie może być mniejsza niż 100 lat. W tym czasie przewiduje się co najmniej pięć przebudów i wymian systemów. Pomniejsze naprawy i przebudowy zakładane co 5 lat.
Opis ogólny:
Okręty klasy Steamrunner weszły do służby w roku 2353 i momentalnie stały się czarną owcą Floty Gwiezdnej. Założenia Floty Gwiezdnej podobne były do tych, jakie stawiano przed znacznie większymi okrętami, podczas gdy sam Steamrunner miał zbyt małą powierzchnię użytkową, aby sprostać tym wymaganiom w pełni.
Wynikiem był okręt będący wręcz idealnym potwierdzeniem, że przysłowie “jak coś jest do wszystkiego, to jest do niczego” mówi prawdę. Aby zrobić miejsce dla systemów badawczych zrezygnowano z części uzbrojenia, a i tak systemy badawcze oraz dyplomatyczne nie były takie, jak zakładano. Uzyskano więc okręt o zbyt słabym uzbrojeniu w stosunku do zakładanego, i zbyt małych możliwościach badawczych i dyplomatycznych dla misji jakie miały wykonywać.
Mimo to Steamrunner były produkowane przez prawie dwadzieścia lat i pełniły swoją służbę wzorowo, bijąc rekord Floty w bezawaryjności. Jednak gdy w roku 2372 do produkcji weszły okręty klasy Intrepid, dowództwo skorzystało z okazji i zablokowało produkcje tej klasy.
Przez krótką chwilę gwiazda Steamrunner zaświeciła jaśniej podczas wojny z Dominium, w której Steamrunner wzięły udział u boku klasy Miranda, którą miały zastąpić, co zresztą nigdy nie nastąpiło. Wykazały się, jak podczas całej służby, wytrzymałością często przywożąc do domu załogi mimo uszkodzeń które dawno zniszczyłyby inne okręty.
Jednak to nie dało im, poniekąd zasłużonego, miejsca we Flocie i okrętów nie przywrócono do produkcji.
[Komentarze do klasy Steamrunner]
Źródła:
Star Trek, Deep Space Nine - serial, sezony 5-7
www.techspecs.acalltoduty.com - źródła niektórych protokołów
www.memory-alpha.org - źródła nazw okrętów oraz dat
| Oznaczenia kolorów w tekście | |
|---|---|
| Informacje niekanoniczne, pochodzące z niekanonicznych i nieoficjalnych źródeł. Tym kolorem oznaczone są także informacje wymyślone przez autora, także na potrzeby PBEM. | Kolor czerwony lub bordowy. |
| Tym kolorem oznaczone są informacje ze źródeł oficjalnych, ale niekanonicznych. Są to wszelakiego rodzaju podręczniki, książki, gry komputerowe, wywiady z twórcami serialu i tak dalej. | Kolor ciemnozielony lub zielony. |
| Informacje tylko i wyłącznie kanoniczne to znaczy na chwilę pisania tego tekstu - mające swoje źródło w serialach Star Trek oraz w filmach Star Trek. Są to: ST:the Original Series, ST: the Next Generation, ST:Deep Space 9, ST:Voyager, ST:Enterprise oraz filmy od ST:1 do ST:9. | Kolor czarny lub ciemnoszary. |
