Star Trek - PBEM

Baza okrętów - Miranda

[Do poprzedniej strony]

[Dane techniczne][Historia klasy][Rozkład pokładów][Grafika]

Dane ogólne
Typ: Niszczyciel[1]
Klasa: Miranda[2]
Projekt: Dok kosmiczny nr 1
Prototyp: NCC-1833 USS Miranda
Wprowadzony do służby: 2283[3]
Znane okręty:
  • NCC-1837 USS Lantree (status: zniszczony - 2365r.)
  • NCC-1864 USS Reliant (status: zniszczony - 2285r.)
  • NCC-1867 USS Saratoga (status: aktywny - 2286r. / zniszczony: 2311r.[4])
  • NCC-21166 USS Brattain (status: aktywny - 2367r. / zniszczony: 2379r.[5])
  • NCC-21832 USS Tian An Men (status: aktywny - 2374r. / zniszczony: 2379r.[5])
  • NCC-31060 USS Majestic (status: zniszczony - 2374r.)
  • NCC-31905 USS ShirKahr (status: zniszczony - 2374r.)
  • NCC-31910 USS Nautilus (status: aktywny - 2374r. / zniszczony: 2380r.[5])
  • NCC-31911 USS Saratoga (status: zniszczony - 2367r.)
  • USS Sitak (status: aktywny - 2374r.)
Wymiary
Długość: 237,6 [m][6]
Szerokość: 141,7 [m][6]
Wysokość: 58 [m][6]
Waga: 655 000 [t]
Liczba pokładów: 11
Wymiary
Załoga: 200
Maks. liczba dodatkowego personelu: 1 000 osób bez spadku wydajności systemów środowiskowych
Napęd
Główne źródło zasilania: 1 rdzeń warp z matrycą dilitową do kontroli i wzmacniania reakcji m/am.
Dodatkowe źródła zasilania: 8[7] reaktorów fuzyjnych (wersja 2283), 16[7] reaktorów fuzyjnych (wersja 2283).
Napęd warp: 2 gondole warp z 9 cewkami warp każda. Gondole są w stanie wygenerować pole podprzestrzenne o mocy do 1331 Cochranów[8]. Istnieje możliwość rozszerzenia obszaru działania pola warp na inne obiekty kosztem znacznej utraty mocy pola.
Napęd impulsowy: 2 silniki impulsowe składające się z 4 generatorów impulsowych[8] (wersja 2283). 4 silniki impulsowe składające się z 4 generatorów impulsowych[8] (wersja (2374).
Osiągi
Maksymalna ekonomiczna prędkość warp: 5,76 warp (1331 [c][9]).
Maksymalna prędkość warp: 8,65 warp (1331 [c][9]).
Maksymalna ekonomiczna prędkość impulsowa: 0,75 [c].
Maksymalna prędkość impulsowa: 0,91 [c][6].
Uzbrojenie
Uzbrojenie energetyczne: 6 podwójnych banków fazerowych, 4 pojedyncze fazery pulsacyjne (tylko w wersji bojowej).
Rozmieszczenie uzbrojenia energetycznego:
  • spodek: 3 banki góra
  • spodek: 3 banki dół
  • pylony gondoli: 2 fazery impulsowe przód
  • pylony gondoli: 2 fazery impulsowe tył
Uzbrojenie torpedowe: 4 wyrzutnie torped (wersja 2283), 2 wyrzutnie torped (wersja 2374). Każda wyrzutnia może strzelać w trybie pojedynczym lub seriami po 6 torped maksymalnie. Czas przeładowania w trybie pojedynczym wynosi około 0,5 sekundy, w trybie seryjnym około 3 sekund. Wersja Saratoga (druga) i Lantree nie posiadają uzbrojenia torpedowego
Rozmieszczenie uzbrojenia torpedowego:
  • gondola nad spodkiem: 2 dziób
  • gondola nad spodkiem: 2 rufa (tylko wersja 2283)
Zapas torped: 275
Systemy obronne
Osłony energetyczne: System konforemnych pól osłonnych. Pola generowane są przez sieć deflektorową położoną na kadłubie. Okręt pokryty jest 12 takimi sieciami, każda z nich zdolna jest to samodzielnej emisji pola chroniącego cały okręt, jednak o znacznie pomniejszonej mocy. Pola chronią załogę przed 12% (najbardziej szkodliwymi) spektrum EM.
Konstrukcja kadłuba
Kadłub wewnętrzny: Szkielet kadłuba zbudowany z duranu o średniej grubości wręg 1,39 [m]. Niewykorzystana przestrzeń między wręgami wypełniona jest pianą kryształków aluminium aby nadać konstrukcji elastyczność i zwiększyć odporność na stres. Wewnętrzny kadłub składa się z serii rurek poli-duranowych o średnicy 1 [cm] i długości 10 [cm] dodatkowo zwiększającą odporność na stres i stanowiącą izolację dźwiękową i przeciw-wibracyjną.[10]
Kadłub zewnętrzny: Składa się z blach duranowych mocowanych do szkieletu za pomocą nitów długości 4,8 [cm] i rozmieszczonych co 1,05 [m]. Oba elementy mocowane są za pomocą wiązań elektronowych co spaja je w nierozerwalną całość. Nity pokryte są kompozytem ceramicznym aby zapewnić izolację między wewnętrznym i zewnętrznym kadłubem. Oba kadłuby zespawane są za pomocą promieni gamma.[10]
Pola integralności strukturalnej: Pole integralności strukturalnej (SIF) wzmacnia konstrukcję okrętu tak, aby możliwe było osiąganie przyspieszeń potrzebnych do podróży kosmicznych. Pola siłowe generowane przez wyspecjalizowane urządzenia rozprowadzane są do wszystkich elementów kadłuba wewnętrznego i zewnętrznego za pomocą molibdenowych przekaźników. Bez SIF okręt nie byłby w stanie przekroczyć przyspieszenia 7,4 [m/s2] bez deformacji kadłuba i 19,5 [m/s2] bez nieodwracalnych zniszczeń kadłuba.[10]
Hangary i promy
Hangary: 2 hangary.
Promy:
  • typ-a
  • typ-b
  • typ-c
  • typ-f
  • typ-l
  • typ-r
  • typ-s
Ogólna liczba promów to 12: 5 osobowych, 7 towarowych. Zawsze co najmniej 5 promów musi być gotowych do lotu, z czego 2 muszą być gotowe do Startu w 30 minut po nakazie Startu.

[Komentarze do klasy Miranda]


Źródła:
Star Trek, The Next Generation - serial, sezony 1-7
Star Trek, Deep Space Nine - serial, sezony 1-7
Star Trek II: The Wrath of Khan
Star Trek The Next Generation Technical Manual by Rick Sternbach and Michael Okuda
www.memory-alpha.org - źródła nazw okrętów oraz dat
www.ditl.org - kalkulatory warp


1 - typ okrętu nigdy nie został sprecyzowany na ekranie, fanowskie określenia zaczynają się na ciężkiej fregacie, a kończą na lekkim krążowniku. Biorąc pod uwagę budowę oraz fakt, że Mirandy były okrętami wspierającymi floty ciężkich jednostek, autor strony przypisał im rolę niszczycieli.

2 - oficjalnie klasa ta nigdy nie została nazwana. Na planach modelarskich występuje jako Avenger lub Surya, jednak autor zdecydował się na najbardziej znane określenie.

3 - biorąc pod uwagę fakt, że okręty tej klasy nie występowały w wersji TOS, a od razu filmowej, jest wysoce prawdopodobne, że klasa ta została opracowana długo po reficie klasy Constitution, korzystając z części zmodyfikowanych Constitutionów (spodek i gondole warp). Data 2283 została wzięta z fanowskich planów klasy Miranda opracowanych przez Michaela C. Rupprechta. Jest ona prawdopodobna, jako że USS Reliant (2285) nie mógł być pierwszym okrętem tej klasy. Ponad to znane są inne okręty tej klasy o numerze rejestracyjnym niższym niż Reliant (USS Lantree), co sugeruje, iż między Mirandą, a Reliant było co najmniej parę okrętów - a to oznacza parę lat różnicy.

4 - ponieważ istniał drugi okręt (też klasy Miranda) o nazwie Saratoga, oryginalna musiała zostać zniszczona lub wycofana przed wybudowaniem nowej. Data jest absolutnie niekanoniczna i została wybrana przez autora strony.

5 - na potrzeby PBEM

6 - na podstawie planów modelarskich

7 - na podstawie budowy silników impulsowych klasy Galaxy

8 - obliczone na podstawie danych z ST:TNG TM oraz kalkulatora warp ze strony www.ditl.org. Dane te są niekanoniczne, jednak zgodne z informacjami oficjalnymi odnośnie zależności między prędkością warp a mocą pola warp.

9 - obliczone za pomocą kalkulatora warp ze strony www.ditl.org.

10 - na podstawie budowy kadłuba klasy Galaxy.

[Do góry]

[Do poprzedniej strony]


Oznaczenia kolorów w tekście
Informacje niekanoniczne, pochodzące z niekanonicznych i nieoficjalnych źródeł. Tym kolorem oznaczone są także informacje wymyślone przez autora, także na potrzeby PBEM.
Tym kolorem oznaczone są informacje ze źródeł oficjalnych, ale niekanonicznych. Są to wszelakiego rodzaju podręczniki, książki, gry komputerowe, wywiady z twórcami serialu i tak dalej.
Informacje tylko i wyłącznie kanoniczne to znaczy na chwilę pisania tego tekstu - mające swoje źródło w serialach Star Trek oraz w filmach Star Trek. Są to: ST:the Original Series, ST: the Next Generation, ST:Deep Space 9, ST:Voyager, ST:Enterprise oraz filmy od ST:1 do ST:9.
 

Copyright © ExcelsiorNet. Wszystkie prawa zastrzeżone.