Baza danych - maskowanie K.S.O.
Tekstów poniżej nie należy traktować jako kanonicznych, mimo iż część informacji ma podparcie w kanonie.
Typ 2
Głównym ulepszeniem w stosunku do typu 1 było to, że to urządzenia ukrywało całe promieniowanie elektromagnetyczne, za wyjątkiem wysokoenergetycznych promieni Gamma.
Efekt natychmiastowy, jednak urządzenie nadzwyczaj nieefektywne. Montowany na: romulańskich statkach zwiadowczych i Wojennych Ptakach, także na klingońskich krążownikach klasy D-7. Później montowany na romulańsko-klingońskich statkach zwiadowczych i Drapieżnych Ptakach.
Typ 3
Z powodu problemów z emisjami termicznymi wewnątrz nadano statkom kolor zielony. Dzięki temu energia termiczna mogła spokojnie wyciekać przez kamuflaż, nie ujawniając statku. Wczesne typy 3 mogły ustawić tylko pole kuliste i nie mogły być efektywnie multi-fazowane. Pomimo dość powolnego procesu maskowania były powszechnie używane na większości romulańskich statków i Drapieżników. Typ 3.1 był ulepszoną wersją typu 3. Pozwalał na błyskawiczne rozpościeranie się pola kulistego, a także zastosowanie po raz pierwszy techniki multi-fazowej. Był ponoć stosowany jako ulepszenie w klingońskich D-7. Wciąż konieczny był zielony kolor.
Typ 3.a
W tej wersji po raz pierwszy zastosowano precyzyjne dostrajanie kamuflażu przy użyciu specjalnie do tego celu przeznaczonych komputerów. Ta wersja została prawdopodobnie stworzona przez Klingonów, jednak wymagała bardzo dużych ilości energii. Pomimo, że Stary, model ten wciąż używany jest na klingońskich statkach Starego typu.
Typ 3.b
Zielony kolor nie jest już potrzebny, jednak wciąż jest preferowany ze względu na zużycie energii. Jest szeroko wykorzystywany tak przez Romulan, jak i Klingonów.
Źródła
Star Trek: The Next Generation - serial, sezony 1-7
